خانه خالی بود و خوان بی آب و نون

وانچه آش دهن سوزی نبود

این شب است آری شبی بس هولناک

لیک بشت تبه هم روزی نبود

باز ما ماندیم و شهری بی تبش

وانچه کفتار است و گرگ و روبه است

گاه میگویم فغانی برکشم

باز میبینم صدایم کوته است

گفتی که چو خورشید زنم سوی تو بر

چون ماه شبی می کشم از بنجره سر

اندوه۱که خورشید شدی تنگ غروب!

افسوس که مهتاب شدی وقت سحر!

آن مرغ که در ابر سفر می کرد   
ان بذر که در خاک چمن می شد
آن نور که در آینه می رقصید                                                                            در خلوت دل با ما نجوا می کرد                                                                         با هر نفسی مژده ی دیدار تو می آورد....

 

       

روزی که بیک مرگ مرا با خود میبرد                                                                                             من شب چراغ عشق تورا نیز میبرم                                                                                             عشق تو نور عشق تو عشق بزرگ توست                                                                                   خورشید جاودانی دنیای دیگرم

مگذار که عشق به عادت دوست داشتن تبدیل شود مگذار حتی آب دادن به گل هایباغچه به آب دادن به گل های باغچه تبدیل شود

 میشه به وبلاگ من بیایدو عکس از گروه امو برهم بزارید     مر۳۰